TersYüz

Felsefeyle Anla Tarihle Yargıla'nın ilk konuğu Nazlı Ilıcak. Ilıcak yazılarında, katıldığı TV programlarında askeri vesayet rejiminin tasfiye edilmesi, darbelerin son bulması için hararetli polemiklere girdi. Sivilleşme denebilecek bir siyasi çizginin önemli sözcülerinden oldu. 19 Ocak 2010'daki '12 Eylül'e Giden Yol' başlıklı yazısında derin devletiin yargılanması karşısındaki tutumununu şu satırlarla ifade ediyordu:

"Günümüzde, ülkede istikrarsızlık yaratıp, darbeler üreten "derin mekanizma", devlet içindeki çete mensupları, hesap veriyor. Yeniden Abdi İpekçi'leri ya da Doğan Öz'leri kaybetmemek için, yeniden bir kardeş kavgası başlamasın diye, herkesin derin devlet ile hesaplaşmaya sahip çıkması gerekmez mi?"

Ancak, basit bir fikri takip bizi Nazlı Ilıcak'ın benzer konularda 12 Eylül öncesi ve sonrasında kendi köşesinde yazdığı yazılara götürüyor. O yıllarda Tercüman'da yazan Ilıcak, bugünkü hissiyatından çok farklı durumda ve darbeleri hiç çekinmeden olumlu bulduğunu haykırıyor. 12 Eylül'den çok önce 17 Aralık 1978’de şöyle yazıyor Ilıcak:

“13 ilde sıkıyönetim yürürlüğe girdi. Huzura susamış milletimiz yürekten sesleniyor: Merhaba asker...”

Ilıcak'ın 12 Eylül’den hemen sonra, 14 Eylül 1980 tarihindeki satırları ise şöyle:

“... Bir otorite boşluğu doğmuştu. Türk Silahlı Kuvvetleri, bu boşluğu doldurdu...”

Nazlı Ilıcak özlemini duyduğu askeri faşist darbenin havasına kendisini hızlıca kaptırmış olacak ki 18 Eylül 1980'de Nirvana'ya ulaşıyor ve şöyle diyor:

“12 Eylül bir darbe değildir, diyen Orgeneral Kenan Evren’e tamamıyla katılıyoruz. 12 Eylül ne bir darbedir ne de bir ihtilal.”

Şimdi ne denir ona?